Αυτό το post δεν είναι ούτε δράμα, ούτε κουτσομπολιό, ούτε «πω πω τι έπαθα». Είναι απλά πληροφορία που θα ήθελα να βρω συγκεντρωμένη κάπου πριν ξεκινήσω. Αν κάποια από αυτά που θα πω σε γλιτώσουν από χρήμα, άγχος ή ψυχοσωματικά — ακόμα καλύτερα.
Ξεκινάμε με κάτι βασικό:
Το χόμπι δεν έχει «πρέπει». Η επαγγελματική δραστηριότητα έχει — και μάλιστα πολλά.
Τι πραγματικά ισχύει με το “δουλεύω από το σπίτι”
Εδώ υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση που την έμαθα στην πράξη:
Δεν είναι ότι κανείς δεν μπορεί να δουλέψει από το σπίτι.
Κάποιοι μπορούν — κάποιοι όχι — και κάποιοι «εξαρτάται».
Για παράδειγμα:
— Όλα τα επαγγέλματα υγειονομικού ενδιαφέροντος θέλουν οπωσδήποτε άδεια λειτουργίας.
— Κάποιες υπηρεσίες μπορούν να λειτουργήσουν από το σπίτι.
— Για τα χειροποίητα προϊόντα, άλλοι λογιστές λένε «ναι αλλά με συγκεκριμένους ΚΑΔ», άλλοι «όχι».
Ειλικρινά; Δεν υπάρχει μόνο μία απάντηση.
Και εδώ είναι το σημείο που θέλω να τονίσω:
Είχα συμβουλευτεί ειδικούς και πάλι την πάτησα.
Οπότε ναι, θέλει ειδικούς — αλλά θέλει και δική σου έρευνα, δικά σου τηλέφωνα, δικές σου ερωτήσεις, δικά σου “γράψ’ το μου σε email”.
Η αυστηρότητα του προγράμματος
Μπορεί για κάποιον άλλον να ήταν όλα οκ.
Μπορεί για άλλες κοπέλες που μίλησα και μου είπαν ότι μπορούν να δουλέψουν από το σπίτι να μην υπήρξε πρόβλημα.
Αλλά στην περίπτωση της συγκεκριμένης επιχορήγησης της ΔΥΠΑ, ήταν αλλιώς.
Το πρόγραμμα είχε πολύ αυστηρές προϋποθέσεις και πολύ συγκεκριμένες απαιτήσεις, που άλλαζαν στην πορεία.
Και αυτό τελικά έκανε όλη την κατάσταση αδύνατη.
Τι σημαίνει κόστος στην πράξη
Πριν καν φτάσω στο «βρες κατάστημα», είχα ήδη δώσει περίπου 5.000€ (ΕΦΚΑ, υλικά, ραπτομηχανή, ταμειακή, εκτυπωτής, υφάσματα κτλ).
Και όλα αυτά ενώ το πρόγραμμα ξεκινούσε με το «να είσαι άνεργος». 🤣
Από ένα σημείο και μετά, απλά δεν έβγαινε.
Αν χρειαστεί κατάστημα;
Ενοίκιο, μηχανικός, άδεια λειτουργίας, ρεύμα, νερό, ράμπα, εξοπλισμός…
Δεν ξέρω πόσο βγαίνει τελικά — δεν έφτασα ως εκεί — αλλά σίγουρα δεν είναι μικρό.
Το πιο δύσκολο κομμάτι
Δεν ήταν τα χαρτιά, ούτε οι έλεγχοι, ούτε οι διαδικασίες.
Ήταν ότι το χειροποίητο, που ξεκίνησα για ηρεμία, έπαψε να είναι ηρεμία. Έγινε δουλειά — και μετά έγινε βάρος — και μετά έγινε «βούρκος».
Και επειδή πολλά από αυτά που έγιναν είναι ακόμα νωπά, ήθελα να κάνω και ένα βίντεο για να τα εξηγήσω πιο αναλυτικά και ανθρώπινα. Αλλά δεν μπορώ ακόμα. Θα έρθει όταν είμαι έτοιμη, όχι όταν “πρέπει”.
Και τώρα τι;
Τώρα συνεχίζω να δημιουργώ — αλλά με το δικό μου ρυθμό, το δικό μου πρέπει (που είναι κανένα) και τη δική μου χαρά.
Τα προϊόντα μου θα είναι διαθέσιμα πλέον στο jamjar.gr και στο Etsy.com.
Και αυτό, για τώρα, είναι αρκετό.
Αν θες και εσύ να κάνεις το βήμα σου;
Κάν’ το. Αλλά ενημερωμένα.
Για να μην τα μάθεις με τον δύσκολο τρόπο όπως εγώ.
Απάντηση