Όταν ξεκίνησα να δημιουργώ, είχα ήδη μπει σε έναν ρυθμό.
Είχα πρόγραμμα για το content, δοκίμαζα νέα πράγματα, έραβα, έπλεκα, μάθαινα — και όλο αυτό μου άρεσε. Δεν με τρόμαζε. Δεν με πίεζε. Με βοηθούσε.
Αυτό κράτησε… μέχρι που μπήκα πραγματικά στη διαδικασία της επιχορήγησης.
Από εκεί και μετά, όλα έγιναν «πρέπει»
Τους τελευταίους έξι μήνες, η δημιουργία δεν χάθηκε επειδή δεν ήθελα — χάθηκε επειδή δεν προλάβαινα.
Δεν μπορούσα να κάνω content όταν ήθελα.
Δεν μπορούσα να κάτσω να ράψω όταν ήθελα.
Δεν μπορούσα καν να σχεδιάσω τη σεζόν μου.
Όλα αναλώθηκαν στο να τρέχω να προλάβω προϋποθέσεις, χαρτιά, διαδικαστικά και παραλογισμούς.
Και κάπως έτσι έχασα όλη τη χειμερινή σεζόν.
Έφτιαξα μόνο μερικά scrunchies και λίγα κασκόλ — ενώ είχα πολύ μεγαλύτερα σχέδια.
Χρόνος + Χρήμα + Ενέργεια
Και μαζί με τον χρόνο, χάθηκε και κάτι άλλο:
το budget.
Δεν μου έμειναν χρήματα για διαφημίσεις.
Δεν είχα το περιθώριο να σπρώξω περιεχόμενο, να ποντάρω στο Instagram ή στο TikTok, να δοκιμάσω πλατφόρμες, να προωθήσω προϊόντα.
Και όταν δεν σε βλέπει ο κόσμος, δεν έχεις και πελάτες.
Ο βούρκος που δεν περιμένεις
Σε όλα αυτά, υπήρχαν και προσωπικά ζητήματα που ήρθαν την ίδια περίοδο.
Δεν ήταν ο λόγος, αλλά ήταν η σταγόνα.
Το αποτέλεσμα; Ένας βούρκος από άγχος, πίεση και στεναχώρια που δεν σε αφήνει να σκεφτείς καθαρά.
Και εκεί κατάλαβα ότι είχα φύγει πάρα πολύ μακριά από αυτό που ξεκίνησα.
Δεν ήταν η δημιουργία το πρόβλημα.
Ήταν το πλαίσιο που μπήκε γύρω από αυτήν.
Η παύση που χρειαζόταν
Όταν αποφάσισα να κλείσω την επαγγελματική δραστηριότητα, ήταν σαν να πήρα πίσω τον χρόνο μου.
Τον ρυθμό μου.
Και το «θέλω» μου.
Τώρα η δημιουργία επιστρέφει στη θέση της:
όχι ως στόχος, αλλά ως ανάσα.
Σχολιάστε