Το 2025 ήταν γεμάτο νέες αποφάσεις.
Κάποιες μικρές, κάποιες μεγαλύτερες, κάποιες που δεν μου φαίνονταν τόσο μεγάλα ρίσκα στην αρχή.
Είχα αρχίσει να ασχολούμαι με τα χειροποίητα στα τέλη του 2024, κυρίως για να ξεφύγω από την καθημερινότητα. Ήταν κάτι δικό μου, χωρίς απαιτήσεις, χωρίς στόχους, χωρίς «πρέπει».
Κι εκεί κάπου εμφανίστηκε μια επιχορήγηση της ΔΥΠΑ — μια ευκαιρία που, θεωρητικά, θα με βοηθούσε να κάνω ένα πιο «εύκολο» ξεκίνημα. Μπορούσα, σύμφωνα με το πρόγραμμα, να δραστηριοποιηθώ από το σπίτι λόγω ανήλικου παιδιού, οπότε φαινόταν ιδανικό.
Έκανα έναρξη. Πλήρωνα ΕΦΚΑ έξι μήνες.
Κάθε μήνας ήταν και ένα mini-marthon:
- σοσιαλ μίντια
- content creation (είχα υποτιμήσει πόσο δύσκολο είναι!)
- νέες δημιουργίες
- προετοιμασία για το eshop
Κι όλα αυτά χωρίς βοήθεια με το παιδί και με την αίσθηση ότι «πρέπει να προλάβω».
Ξεκίνησα την ιστοσελίδα μου μόνη μου.
Πάνω που είχα φτάσει στις τελευταίες λεπτομέρειες, έπρεπε να την κάνω προσβάσιμη σε όλους. Αυτό σήμαινε… από την αρχή. Ευτυχώς ήξερα από κώδικα και δεν πλήρωσα επιπλέον, αλλά ήταν άλλο ένα «πρέπει» που μπήκε στη λίστα.
Ήρθε ο έλεγχος, όλα εντάξει, και περίμενα την πρώτη δόση του προγράμματος.
Ώσπου χτύπησε το τηλέφωνο: «Χρειαζόμαστε άδεια λειτουργίας».
Άδεια λειτουργίας… στο σπίτι δεν βγαίνει.
Οπότε ή έβρισκα χώρο, ή έκλεινα.
Προσπάθησα. Έψαξα για μικρό, φθηνό μαγαζί. Δεν ήταν στο πλάνο μου, ούτε στη ζωή μου εκείνη τη στιγμή. Και σίγουρα όχι με τα ήδη υπάρχοντα έξοδα.
Και κάπως έτσι, η ανάγκη μου για ψυχική ηρεμία και δημιουργία έγινε φυλακή.
Κάθε νέα προϋπόθεση και ένα νέο «πρέπει».
Και εγώ δεν ήμουν έτοιμη για αυτά τα πρέπει.
Ίσως αν όλα γίνονταν με τον δικό μου ρυθμό, τα πράγματα να ήταν αλλιώς. Αλλά πίστεψα ότι αυτή η οικονομική βοήθεια θα μου έδινε έναν τρόπο να δουλεύω από το σπίτι, να προσφέρω στο σπίτι μου και να νιώθω ότι συμβάλλω.
Μέσα στο 2025 προέκυψαν και άλλες προσωπικές δυσκολίες. Το άγχος και η στεναχώρια εκτοξεύτηκαν. Έβγαλα ψυχοσωματικά (ευτυχώς ήπια και όχι μόνιμα). Ήταν αρκετά όμως για να καταλάβω ότι κάτι έπρεπε να σταματήσει.
Στο τέλος του Δεκεμβρίου αποφάσισα να κάνω μια νέα αρχή:
έκλεισα την επαγγελματική δραστηριότητα.
Αλλά δεν έκλεισα τη δημιουργία.
Θα συνεχίσω με τον ρυθμό που ξεκίνησα. Χωρίς «πρέπει». Χωρίς να τρέχω. Γιατί έτσι με χαλαρώνει.
Τα προϊόντα μου θα είναι πλέον διαθέσιμα στο jamjar και στο Etsy.
Και κάπου μέσα στο 2025 κατάλαβα πως το να ξεκινάς από αγάπη και απλότητα είναι άλλο πράγμα από το να τρέχεις για να εξασφαλίσεις μια δόση επιχορήγησης.
Ήθελα να κάνω και ένα βίντεο όπου εξηγώ όλη αυτή την ιστορία, αλλά είναι ακόμη πολύ νωπό. Θα γίνει, όταν θα μπορώ να το πω χωρίς κόμπο στο στομάχι.
Σχολιάστε